در مسائل حیاتی مسئولیت دادن به خداوند یعنی صلب مسئولیت از خویشتن است.

در وادی اول می گوید باید تفکر کنیم ، وادی دوم جهت بیهودگی به حیات نیامده ایم ، وادی سوم گفته است که بیشتر از همه خودمان باید فکر کنیم و وادی چهارم می گوید مسئولیت را به خدا ندهیم ، در وادی چهارم بايد به اين باور رسيده باشم که هيچ مسئوليتي از بابت گذشته و حال من بر گردن هيچ کس حتي خدا هم نيست. در واقع اگر می‌دانستم که هدف از خلقت چيست و من در کجاي اين جهان قرار دارم و چکار دارم می‌کنم ، الآن اين حال و روز جسم و روان و جهان‌بینی‌ام نبود. اما آموخته‌ام که شايد می‌بایست من الآن اينجا و در اين شرايط باشم تا بفهمم که چند مرده حلاجم و چکار بايد بکنم؟ در این وادي آموختم که هستي و هسته من دو شکل دارد. آشکار و پنهان ، آشکارش همين دست و پا و قلب و ريه و حتي همين حواس پنج‌گانه است ؛ اما صور پنهانم که اصل ماجراست شامل نفس،‌ عقل، حس، ذهن، آرشیو، روح و ... می‌باشد .

هیچ موجودی در دنیا نیست که مسئولیت هایش یک طرفه باشد و همیشه مسئولیت ها دو طرفه هستند ، باید بدانیم که خط و خط کشی این مسئولیت ها در کجاست ؛ حتی خداوند هم در قبال ما انسان ها دارای مسئولیت می باشد همانگونه که ما در قبال خداوند مسئول هستیم و ما هرگز نمی توانیم مسئولیت ها را یک طرفه تصور کنیم ، مثلا کدام مسئولیت ها مربوط به خداوند است و کدام مربوط به بنده خداست ؟ کدام مسئولیت ها مربوط به رهجو است و کدام مربوط به راهنما ؟! خوب ما اگر این خطوط را ندانیم یک گریزگاه بوجود می آید و آن اینست که ما همه چیز را به خدا مصادره می کنیم ، در کتاب شریف هم آمده است که : انسان چیزی جز سعی و تلاش خودش نیست ؛ به عبارت دیگر هر مصیبتی هم که به ما وارد می گردد خودمان در آن نقش داریم ، ذره ای کار خوب یا بد انجام دهیم در قبال آن باید پاسخگو باشیم ،ما اگر این موضوع را درک نکنیم این تصور غلط گریزگاهی می شود برای اینکه مسئولیت کلیه اشتباهات و مصیبت های خود را به گردن خداوند بیندازیم . هدف اصلی در این وادی نیز اینست  که ما مرز بین این مسئولیت ها را مشخص کنیم ؛ خوب ما مدام درخواست هایی از خداوند داریم که اصلا معقول نمی باشند ، در وادی دوم و سوم نیز آموختیم که بیشترین مسئولیت زندگی ما بر عهده خود ماست .

ما در این وادی سعی خواهیم نمود که انسان را آرام آرام بشناسیم و در واقع هسته انسان را بشکافیم . برای شناخت خداوند و قدرت مطلق ابتدا باید از دروازه خود عبور کنیم یعنی ابتدا باید خود را بشناسیم . خودشناسی یعنی شناخت انسان در صور آشکار و پنهان ؛ در مقوله صور آشکار که برای ما قابل رویت است ، اطلاعات ما بسیار ناچیز می باشد ؛ ما حتی کنترلی در قسمت صور آشکار خود نداریم ؛ به عنوان مثال نفس کشیدن ما در اختیار خودمان نیست و حتی زمان مرگ ما در دست ما نمی باشد ؛ البته می توانیم اقدام به نابودی جسم خودمان بکنیم ولی کنترل چندانی در میزان زنده ماندن خودمان نداریم ، به عبارت دیگر اداره شهر وجودی و یا جسم ما در اختیار ما نیست بلکه این سیستم بطور اتوماتیک کار خود را انجام می دهد ؛ در مقوله صور پنهان که برای ما اصلا قابل رویت نمی باشد نیز آگاهی و اطلاعات بسیار کمی داریم، به عنوان مثال ما هیچ اطلاعاتی از روح و نفس و زمان قبل از تولد و حتی پس از مرگ خود نداریم ، انسان ممکن است در صور آشکار فناپذیر باشد ولی در صور پنهان بقاء دارد و فناپذیر نمی باشد ؛ زندگی و حیات تنها در جهان ما نیست بلکه هستی در جهان های مختلف بسیار متنوع می باشد ، این جهان ها هم می توانند جهان های مادی و فیزیکی و هم جهان های ماورایی و متافیزیکی باشند .