خانم خاور: تمام موجودات حاضر در هستی از جانوران، گیاهان، جامدات و مایعات را خداوند برای بهتر زیستن انسان ها به وجود آورده است؛ زیرا انسان تمام ذرات وجودیش برگرفته از نیروی الهی هستند و ذره ذره وجودش مقدس است، به همین دلیل خداوند تمام موجودات هستی را برای بهتر زندگی کردن انسان ها و تشخیص صراط مستقیم به آنها هدیه کرد تا سالم زندگی کنند؛ تا بقای خود و جایگاه خود را در حیات حفظ کنند. پس من باید اینقدر جهان درونم را محکم و استوار بسازم که با کوچکترین حرف یا حرکتی به هم نریزد و لجن های انباشته درونم را به هم نزنم زیرا بوی آن آزار دهنده است و با تزکیه و پالایش بتوانم ذره ذره لجن های درونم را خشک کنم و به جای آن آبادانی و سازندگی را در وجودم پدیدار کنم.

خانم الهه: درون ما کمتر از یک جهان نیست و شاید هم جهان بیرون به اندازه دنیای درون نرسد. و ما متعادل کننده دنیای درون و بیرون خود هستیم. ما باید ارتباط این دو دنیا را حفظ کنیم. دنیای بیرون تمام و کمال در اختیار ما نیست ولی دنیای درون را می سازیم. هر چه انسان از نظر دانش، معرفت، آگاهی و تزکیه و پالایش به مراتب بالاتری برسد، ساختار دنیای درونش محکم و استوار است ولی هر چه انسان ضعیف باشد دنیای درونش سست و نا متعادل است و در این زمان است که انسان جهان درون را به دست نیروهای تخریبی می دهد و هنگامی که بخواهد آن را پس بگیرد کار سختی است و باید نبرد کند تا بتواند آن را پس بگیرد.

خانم کبری: اگر من تزکیه و پالایش انجام بدهم و در راه صراط مستقیم ثابت قدم باشم دنیای درونم همانند بتن سفت و محکم خواهد شد و با کوچکترین تلنگر اصلا به هم نخواهد ریخت. حالا که دنیای درونم در اختیار من می باشد حیف نیست که برای محکم ساختن آن و نگه داشتن آن تلاش نکنم؟! چرا با وجود این همه نعمت ناشکر باشم و خودم و دنیای درون خودم را آشوب کنم. من باید کم کم و با تزکیه و پالایش فراوان خودم را نجات بدهم و سکان دنیای درونم را خودم به دست بگیرم تا موفق بشوم.